“Çünkü yas, aslında gidecek yeri olmayan sevgidir.”
Kısa Bir Video
Arizona çölünü seçerdim. Rüzgar dikenli kaktüslerin arasında süzülür, gökyüzü turuncudan mora dönerdi. Gölgeler uzar, ufukta güneş çekildikçe taşlar dünyanın kadim sırrını taşıyormuşçasına yanardı. Kızıl kayaların üzerine ağır ağır sessizlik çökerdi. Biri yürürdü. Merkezinde hem de unutulmuş.
Seçenekler
Önce özgürlük gibi göründüler. Bir şehir daha. Bir iş daha. Bir ilişki daha. Bir ihtimal daha. Bir uygulama daha. Daha iyisi. Daha yenisi. Daha fazlası… Daha fazla seçenek. Yerleşemeyen insanlar olduk. Özgürlüğü ait olamamakla karıştırdık. Ait olmak eski bir kelime gibi geliyor artık.
Anlatıcı Koltuğu
Her duyguyu açıklamak gibi bir telaşımız var. Her his teşhis bekleyen bir belirtiye biz ise bir anlatıya dönüştük. Yaşadığımız anlar artık onları nasıl editleyeceğimizi düşündüğümüz içerikler gibi. Başımıza geleni yaşamıyor da üzerine belgesel çekiyoruz sanki. Biri konuşurken diğerinin zihni çoktan cevabını hazırlıyor. Dinleme becerimiz giderek kayboluyor.
Bol Şans
Mesafenin olgunluk, ironinin zekâ, umursamazlığın güç olarak kabul edildiği bir çağ. Sınır koymayı rest çekmekle karıştırdık. Duygularını açıkça yaşayan biri bu oyunun görünmez kurallarını ihlal ediyor. Ve bütün bu gürültünün içinde hâlâ düpedüz şaşırabiliyor.
Kendimizi Anlatırken Birbirimizi Kaybettik
İnsan anlaşılmak için önce bir başkasına alan açmalı. Kaybettiğimiz şey birbirimiz değiliz sadece. Birbirimizi duyacak kadar sakin kalabilme hâlimiz.
Görsel: Edward Hopper’ın 1927 tarihli “Automat” eseri.
Gizem Karatepe’nin tüm yazılarına buradan ulaşabilirsiniz.
Deneme yazıları için tıklayabilirsiniz.
İlginizi çekebilir:
