Bu hafta size oğlumun kitaplığından bir öneriyle geldim: “Dr. Bugalu ve Kahkahasını Kaybeden Kız”
Lisa Nicol tarafından yazılan eser, 2018 yılında Avustralya Çocuk Kitapları Kurulu tarafından yılın kitabı ilan edilmiş. Ee, bu çocuk kitabı diyeceksiniz, evet; ancak bazı çocuk kitapları yetişkinler tarafından da okunmalı…
Gelelim konusuna, Dr. Bugalu tuhaf bir doktordu ve ona gelen hastaların da tuhaf şikayetleri olurdu. Örneğin; “Kışın ortasında mor bikini giymeden okula gitmeyi reddetme sendromu”, “Deniz gözlüğü ve şnorkel takmadan uyuyamama sendromu” gibi şeyler… Ancak o gün kliniğe insanların %0.000000000000000000067 sinde görülen bir vaka gelmişti: “Sıfır Kahkaha Sendromu” Kliniğe annesi ile gelen Blue, tamı tamına yedi yüz on iki gündür gülmüyordu. Heh heh – hoh hoh ve hatta kih kih bile çıkmamıştı ağızından. Ve böylece Dr. Bugalu ile Blue’nun müzik, ritim ve dostlukla ilerleyen kahkahayı arama macerası başlamış oldu.
Kitap dışarıdan absürt ve neşeli görünse de aslında üzüntü, kaygı ve duygularla baş etme üzerine alt bir metne sahip. Çocukların sırf “çocuk” olduğu için “yetişkinler” tarafından görülmeyen duygusal ihtiyaçlarının aslında en çok ihtiyaç duydukları şey olduğunu anlatıyor. Ebeveyni tarafından görülmeyen bir çocuğun duygusal kopukluğunu, kendini ifade etme güçlüğünü ancak tüm bunları yok sayma çabasını çok güzel anlatmış. Dr. Bugalu’nun müzikle dansla yaptığı tedavi Blue’nun neşesini yerine getirmek için değildir, kız üzüntüsünü, hayal kırıklıklarını ve en önemlisi kırılgan olabileceğini kabul etmeye başladığında tedavi işe yaramaya başlamıştır. Çünkü “kahkaha” yapay bir şekilde dışardan bize geri verilemez. Neşeyi bastırılmış duyguların üzerine inşaa edemeyiz. Olumsuz denilen duygulara da alan açabildiğimiz zaman iyileşmeye başlıyoruz. Bunu bir çocuk kitabında görmek beni çok mutlu etti açıkcası.
İşler yolunda gitmiyorsa ve neşemizi, gülümseyişimizi kaybettiysek bir yerlerden bulup buluşturup üzerimize giyemeyiz. Neşenin neden kaybolduğunu dürüstçe anlamamız ve onu zorlamadan geri çağıran bir içsel yolculuğa çıkmamız gerekir. Bazı zamanlar kırılgan, yetersiz ve başarısız da olabileceğimizi kabul edip hafiflediğimiz bir yolculuğa… İşte o zaman bir anda kahkahası geri dönen Blue gibi biz de kaldığımız yerden devam edebiliriz.
